සිනමා විචාරයේදී වැදගත්ම සාධකය වන්නේ අධ්යක්ෂවරයා කැමරා කාචය හරහා ලෝකය දකින ආකාරයයි. කැමරා කෝණ (Camera Angles), ආලෝකකරණය (Lighting) සහ දර්ශන තල හැසිරවීම යනු හුදෙක් තාක්ෂණික මෙවලම් පමණක් නොව, ඒවා ප්රේක්ෂකයාගේ මනස සමඟ සංවාද කරන සංකේත පද්ධතීන්ය. නිදසුනක් ලෙස, අඩු ආලෝකකරණයක් (Low-key lighting) හරහා චරිතයක පවතින අභ්යන්තර ගැටුම හෝ රහස්යභාවය මතු කිරීමට අධ්යක්ෂවරයාට හැකියාව ලැබේ. සිනමාව යනු "කියා දෙන" මාධ්යයක් නොව "පෙන්වන" (Show, don't tell) මාධ්යයක් බව මෙහිදී අවධාරණය කළ යුතුය.
සිනමාවටම අනන්ය වූ ප්රබලතම ශිල්පීය ක්රමය වන්නේ සංස්කරණයයි (Editing). රූප රාමු එකිනෙක ගැළපීමේදී ඇති වන "මොන්ටාජ්" (Montage) ක්රියාවලිය හරහා ප්රේක්ෂකයා තුළ අලුත් අර්ථයක් ජනනය කිරීමට සිනමාකරු සමත් වේ. කාලය සහ අවකාශය (Time and Space) තමන්ට අවශ්ය පරිදි හසුරුවමින්, යථාර්ථය ඉක්මවා ගිය අත්දැකීමක් ලබා දීමට සිනමාවට ඇති හැකියාව මෙහිදී කැපී පෙනේ. සිනමාව තුළ රිද්මය තීරණය වන්නේ සංගීතයෙන් පමණක් නොව, මෙම රූප රාමු කැපෙන සහ බද්ධ වන වේගය මතය.
සිනමාව කිසිවිටකත් සමාජයෙන් වෙන්ව පවතින්නක් නොවේ. සෑම සිනමා කෘතියක් පිටුපසම කිසියම් මතවාදයක් හෝ දේශපාලනික කියවීමක් පවතී. ජාත්යන්තර මට්ටමේ මෙන්ම දේශීය සිනමාව දෙස බැලීමේදී, සමාජයේ පවතින පන්ති අරගලය, ස්ත්රී පුරුෂ භාවය පිළිබඳ ගැටලු සහ සංස්කෘතික අනන්යතාවයන් සිනමාව හරහා නිරන්තරයෙන් ප්රශ්න කෙරේ. සැබෑ සිනමා කෘතියක් යනු ප්රේක්ෂකයා සිනමා ශාලාවෙන් පිටව ගිය පසුවත් ඔහු තුළ ප්රශ්න ඉතිරි කරන, ඔහු ලෝකය දෙස බලන දෘෂ්ටිකෝණය වෙනස් කරන නිර්මාණයකි.
වර්තමාන ඩිජිටල් යුගය තුළ සිනමාව දැවැන්ත තාක්ෂණික පෙරළියකට ලක්ව ඇත. CGI සහ VFX තාක්ෂණය මගින් මනඃකල්පිත ලෝකයන් නිර්මාණය කිරීමට ලැබී ඇති අවකාශය අතිමහත්ය. කෙසේ වෙතත්, තාක්ෂණය කොතරම් දියුණු වුවද, සිනමාවක ආත්මය පවතින්නේ එහි තිර රචනය සහ මිනිස් හැඟීම් (Human emotions) ප්රකාශ කරන ආකාරය මතය. තාක්ෂණයට වැසිය නොහැකි "මනුෂ්යත්වය" සිනමාව තුළ ජීවමානව පැවතීම සිනමාවේ සදාකාලික පැවැත්ම තහවුරු කරයි.
සිනමාව යනු හුදෙක් කාලය ගත කිරීමට කරන ක්රියාවක් නොව, එය ජීවිතය පිළිබඳ දාර්ශනික ගවේෂණයකි. ප්රේක්ෂකයා ලෙස අප සිනමාව දෙස විචාරාත්මක ඇසින් බැලිය යුත්තේ එය අපේම ජීවිතවල දිගුවක් ලෙස ක්රියා කරන බැවිනි. සිනමාකරු තිරය මත අඳින රූප රේඛා තුළින් අප කියවා ගත යුත්තේ අප අවට ලෝකය සහ අපේම අභ්යන්තරයයි.