වාචික හා අවාචික සන්නිවේදනය

 

වාචික සන්නිවේදනය

 භාෂාව පදනම් කොට ගෙන කථනය මගින් සිදුවන සන්නිවේදනය වාචික සන්නිවේදනය යි. මානව සමාජය තුළ සිදුවන සන්නිවේදන කි‍්‍රයාකාරීත්වයෙන් අති විශාල ප‍්‍රමාණයක් වාචික සන්නිවේදන ස්වරූපය මගින් සිදු වේ. වාචික සන්නිවේදනය මානව සන්නිවේදනයේ ස්වරූපයක් පමණක් නොව එය මිනිසාගේ පැවැත්මේ ම මාදිලියකි. මිනිසාගේ වියුක්ත චින්තනය, තාර්කික ඥනය, පරිකල්පනය සහ නිර්මාණශීලීත්වය ආදී මානව ගුණාංග, භාෂාව හා වාචික සන්නිවේදන ස්වරූපය සමඟ අන්‍යෝන්‍ය ව බැඳී පවතී. එම ගුණාංගයන්ගෙන්තො ර ව මනුෂ්‍යත්වය හා සමාජය පිළිබඳ ව කල්පනා කිරීම උගහට ය. පුද්ගල පෞරුෂත්වය වර්ධනය කර ගැනීම සඳහා වාචික සන්නිවේදනය ඉවහල් වන්නේ ය. මානව සමාජයෙහි විවිධ මට්ටමින් සහ විවිධ පරිමාණයෙන් ඇති වන විවිධ ගැටුම්, අර්බුද විසඳා ගැනීමෙහිලා වාචික සන්නිවේදන ස්වරූපය අත්‍යවශ්‍ය වූවකි. වර්තමාන ලෝකයේ ප‍්‍රශ්න විසඳා ගැනීම සඳහා සාකච්ඡා මාර්ග ක‍්‍රමවේදය පොදුවේ පිළිගත් සන්නිවේදන ස්වරූපයකි.

අවාචික සන්නිවේදනය

 වචන භාවිතයෙන් තොර ව සිදුවන සන්නිවේදනය අවාචික සන්නිවේදනය ය  වාචික සන්නිවේදන ස්වරූපයේ මාධ්‍ය වන්නේ භාෂාව යි. අවාචික සන්නිවේදන ස්වරූපය සිදුවන්නේ සංඥ හා සංකේත මෙන් ම ඇතැම් විට හඬ ද පදනම් කොටගෙන ය. අත වැනීම, හිස වැනීම, අත්පුඩි ගැසීම, මුහුණේ ඉරියව්, අඟපසඟ චලනය, අභිනයන්, අභිරූපණය ආදී සංඥ භාවිත කොට ගෙන අවාචික සන්නිවේදනයේ යෙදේ. සිරුරේ විවිධ අංග ලක්ෂණවලින් සහ ඒවා මුල්කරගෙන අවාචික සන්නිවේදනය සිදු වේ. මෙය කාය භාෂාව (Body Language)වශයෙන් ද හැඳින්වේ.